Në çdo demokraci funksionale, Kuvendi është zemra e sistemit përfaqësues, institucioni ku pushteti buron nga vota dhe kontrollon ekzekutivin. Në Shqipëri, për fat të keq, prej 13 vitesh po shohim një realitet të zymtë: një kryeministër autokrat që e sheh Kuvendin jo si institucion sovran, por si pengesë, dhe deputetët jo si përfaqësues të popullit, por si zgjatime të vullnetit të tij personal.

Një Kryeministër që urren Kuvendin, urren vetë parimin e përfaqësimit. Urrejtja e Ramës për Parlamentin dhe deputetët është, në thelb, frikë nga kontrolli dhe llogaridhënia. Por pa Kuvend të fortë nuk ka shtet të fortë, dhe pa deputetë të lirë nuk ka demokraci.

I. Kuvendi i shndërruar në noter të rëndomtë dhe dekor

Sjellja politike e Edi Ramës ka treguar hapur një përçmim sistematik ndaj Kuvendit. Seancat plenare janë reduktuar në formalitet, debati është zëvendësuar nga monologu, ndërsa vendimmarrja reale ndodh jashtë Kuvendit: në Kryeministri, në zyra të mbyllura, ose në marrëveshje të padeklaruara.

Ligjet miratohen me procedura të përshpejtuara, pa konsultim real, pa respekt për opozitën dhe pothuajse përherë edhe pa debat brenda vetë mazhorancës. Kuvendi nuk është më vendi ku bindja fitohet me argumente, por ku urdhri zbatohet me ngritje kartoni.

Listat e mbyllura, karriera të varura nga kryeministri dhe frika e përjashtimit e kanë kthyer deputetin në një figurë të heshtur, që ekziston vetëm për të legjitimuar vendime të marra diku tjetër. Kuvendi është kthyer në një noter të rëndomtë të pushtetit personal të Ramës.

Rama nuk e fsheh ambicien për të qenë mbi Kuvendin. Ai flet për të me ironi, mungon në seanca të rëndësishme, shmang interpelancat dhe e përdor arrogancën si instrument politik. Kjo sjellje nuk është rastësore; ajo është pjesë e një filozofie pushteti autokratik, që e sheh kontrollin parlamentar si bezdi dhe rrezik.

Sa herë Kuvendi duhet të ushtrojë rolin e tij kushtetues, mbikëqyrjen e qeverisë, reagimi i Ramës është nervozizëm, sulm verbal dhe minimizim i institucionit, deri në zerim të funksionit dhe rëndësisë së tij.

Urrejtja ndaj Kuvendit nuk është thjesht problem stili, por kërcënim për demokracinë. Kur Parlamenti dobësohet, pushteti përqendrohet; kur deputetët heshtin, qytetarët mbeten pa zë; kur debati shuhet, vendimet merren pa llogaridhënie.

Shqipëria po rrëshqet nga demokracia përfaqësuese drejt një modeli të rrezikshëm, ku gjithçka rrotullohet rreth një njeriu të vetëm, ndërsa institucionet shërbejnë si fasadë.

Kuvendi nuk është pronë e Kryeministrit. Ai është pronë e qytetarëve. Dhe çdo përpjekje për ta denigruar dhe nënshtruar atë, është një goditje direkte ndaj demokracisë shqiptare.

II. Për Ramën, deputeti i PS-ë është ushtar i rangut të fundit!

Urrejtja e Ramës për deputetët e partisë së vet shfaqet në mënyrën se si ai i trajton ata: pa autonomi, pa zë dhe pa dinjitet institucional. Deputeti i mazhorancës nuk guxon të ketë mendim ndryshe, sepse ndëshkimi dhe linçimi është i menjëhershëm: politik, moral ose mediatik. Për Ramën, deputeti i Partisë Socialiste është ushtar i rangut të fundit!

Në Partinë Socialiste të Edi Ramës, deputeti nuk është më përfaqësues i qytetarëve, as zë me peshë politike, me identitet dhe përgjegjësi publike. Deputeti është reduktuar në një “tetar” të thirrur vetëm për të zbatuar urdhra, për të ngritur kartonin në seancë dhe për të heshtur kur kërkohet debat.

Prej gati dy dekadash, Rama ka ndërtuar një model partie, ku mendimi kritik shihet si tradhti, ndërsa bindja verbale shpërblehet me mbijetesë politike. Deputetët socialistë rrallë flasin, edhe më rrallë kundërshtojnë. Ata nuk përfaqësojnë më zona, komunitete apo interesa konkrete shoqërore, por vetëm vullnetin e kryetarit të sektit në pushtet.

Deputeti i PS-së nuk është më ligjvënës, por ekzekutor politik. Nuk pyetet për ligjet, nuk përfshihet realisht në hartimin e tyre dhe shpesh mëson vendimet madhore nga mediat, njësoj si qytetarët e thjeshtë.

Struktura e Partisë Socialiste sot i ngjan më shumë një zinxhiri komandimi ushtarak, sesa një force politike moderne. Në krye është “komandanti”, më poshtë një rreth i ngushtë besnikësh dhe, në fund, deputetët. Këta të fundit, pa autonomi, pa ndikim dhe pa garanci politike.

Rama i do deputetët e PS-së në Kuvend që të votojnë ligjet e qepura me dorë prej sektit Rama në rrobaqepësinë e madhe të korrupsionit qeveritar 13-vjeçar. Listat e mbyllura, kontrolli absolut mbi karrierën dhe frika e përjashtimit janë faktorë që e kanë kthyer deputetin socialist në figurë të përkohshme, të zëvendësueshme dhe të bindur. Ushtari i rangut të fundit nuk pyet pse. Ai vetëm zbaton urdhërat.

Në këtë realitet, edhe deputeti i mazhorancës trajtohet njësoj si opozita: si zë i panevojshëm, nëse nuk përforcon narrativën e kryeministrit. Kur deputeti shndërrohet në ushtar të fundit të hierarkisë, humb demokracia. Humb përfaqësimi. Humb lidhja mes qytetarit dhe shtetit. Kuvendi kthehet në formalitet, ndërsa pushteti përqendrohet në një dorë të vetme.

Një parti ku deputetët nuk guxojnë të mendojnë nuk mund të qeverisë në mënyrë demokratike. Një kryeministër që i trajton deputetët e vet si konsumatorë urdhrash, nuk ndërton shtet, por kult pushteti.

Mungesat e shpeshta të Ramës në Kuvend, shmangia e interpelancave dhe komunikimi arrogant me deputetët tregojnë qartë përçmimin ndaj rolit të tyre. Kuvendi përdoret si skenë, jo si institucion, ndërsa deputetët si dekor, jo si faktor vendimmarrës.

III. Urrejtja e thellë dhe e përhershme për opozitën dhe deputetët e saj

Në çdo demokraci në botë, opozita është shtyllë e domosdoshme e sistemit politik, zëri kritik që kontrollon pushtetin dhe mbron balancën institucionale. Në Shqipëri, nën qeverisjen e autokratit Rama, opozita nuk trajtohet si pjesë legjitime e demokracisë, por si armik për t’u asgjësuar politikisht. Urrejtja e thellë dhe e përhershme e kryeministrit ndaj opozitës dhe deputetëve të saj është shndërruar në një tipar konstant të qeverisjes këta 13 vjet.

Rama nuk e ka parë kurrë opozitën si kundërshtar politik me të cilin përballet në ide dhe programe. Për të, opozita është pengesë që duhet nënçmuar, izoluar dhe diskredituar. Ai e urren atë në mënyrë të plotë, visherale, me të gjitha poret e unit të vet. Gjuha përçmuese, ironia arrogante dhe sulmet personale ndaj deputetëve opozitarë janë kthyer në mjet të përditshëm komunikimi politik të tij.

Në vend të debatit, Rama zgjedh talljen. Në vend të argumentit, fyerjen. Në vend të përballjes parlamentare, delegjitimimin publik.

Rama e përdor Kuvendin si arenë poshtërimi. Seancat plenare janë shndërruar shpesh në skena ku kryeministri përdor pushtetin e tij verbal, për të poshtëruar deputetët e opozitës. Pyetjet parlamentare shmangen, interpelancat relativizohen, ndërsa kërkesat për llogaridhënie trajtohen si provokime të padëshiruara.

Deputetët e opozitës nuk shihen si përfaqësues të qindra mijëra qytetarëve, por si figura pa legjitimitet, të cilëve u mohohet respekti minimal institucional. Urrejtja për opozitën është, në thelb, urrejtje për kontrollin demokratik.

Sjellja e Ramës ndaj opozitës zbulon një problem më të thellë ekzistencial të tij: pamundësinë për të duruar kundërshtimin. Çdo kritikë cilësohet si sulm personal, çdo pyetje si komplot, çdo alternativë si rrezik për pushtetin e tij.

Kjo frymë ka ushqyer polarizimin ekstrem, ka helmuar klimën politike dhe ka varfëruar debatin publik në Shqipëri. Në një ambient të tillë, opozita nuk luftohet me ide, por shtypet me arrogancë pushteti.

xxx

Kur kryeministri urren Kuvendin, urren opozitën dhe përçmon deputetët e vet, dëmtohet dhe rrezikohet rëndë vetë demokracia. Pa opozitë të respektuar, nuk ka Kuvend funksional. Pa deputetë opozitarë të dëgjuar, nuk ka transparencë. Pa debat real, nuk ka vendimmarrje të përgjegjshme.

Shqipëria po jeton një model, ku pushteti kërkon heshtje, jo dialog; nënshtrim, jo përballje; bindje, jo pluralizëm.

Urrejtja e thellë e Ramës për Kuvendin, për opozitën dhe deputetët e saj nuk është thjesht problem stili apo temperamenti politik. Ajo është strategji pushteti, e ndërtuar mbi përjashtimin, përçmimin dhe frikën nga kontrolli parlamentar.

Opozita nuk është armik. Ajo është pjesë e demokracisë. Dhe çdo pushtet që e urren opozitën, në të vërtetë i frikësohet llogaridhënies dhe fundin e ka të pashmangshëm.

Si lexues, paraqes modestisht këtë shkrim për romanin “Oligarkët” i Vili Minarollit, i cili përbën një nga përpjekjet më të drejtpërdrejta të letërsisë shqiptare bashkëkohore, për të ekspozuar mekanizmat okultë të pushtetit ekonomik dhe politik në Shqipërinë e tranzicionit të vonë.

Kjo vepër që prodhon letërsi me nivel mesatar artistik, me nuanca publicistike, ka një narrativë që lexohet me kënaqësi, sidomos në situatën e sotme.

Romani ndërton një panoramë të errët të një shoqërie ku Shteti, kapitali dhe politika janë të ndërthurur në mënyrë organike, duke krijuar një sistem oligarkik. Në të, vendimmarrja nuk buron nga interesat publike, por nga marrëveshje të mbyllura dhe interesa private. Minarolli përdor një stil realist, herë-herë brutal, duke mos u fshehur pas alegorive të ndërlikuara.

Personazhet e tij janë tipologji të njohura të realitetit shqiptar: biznesmenë të lidhur me pushtetin, politikanë pa ideologji, media të instrumentalizuara dhe qytetarë të përjashtuar nga proceset reale të vendimmarrjes.

I. Romani “Oligarkët”: një denoncim i fuqishëm i Shtetit të kapur në Shqipëri

Forca e romanit qëndron në aftësinë për ta kthyer oligarkinë nga një koncept abstrakt, në një përvojë të prekshme sociale, ku pasojat ndihen në jetën e përditshme, në varfëri, në mungesë drejtësie dhe në shkatërrimin e besimit publik.

E gjithë vepra përbën një denoncim të fuqishem të Shtetit shqiptar të kapur nga interesat klienteliste të një grupi biznesmenësh rrotull Ramës, të faktit që në 10 vitet e fundit(romani u botua në vitin 2020), Shqipëria nuk është thjesht një shoqëri dhe ekonomi në tranzicion të zgjatur.

Ajo është shndërruar gradualisht në një sistem oligarkik funksional, ku pushteti ekonomik dhe ai politik janë ndërthurur në mënyrë organike, duke prodhuar pasuri të përqendruar, institucione të dobëta dhe një shoqëri të lodhur nga padrejtësia. Kostoja e këtij modeli nuk është abstrakte. Ajo matet në mallra dhe shërbime nga më të shtranjtat në Evropë, në mundësi të humbura, konkurrencë të shkatërruar dhe besim publik të rrënuar.

Autori e thekson qartë së tek ne oligarkët nuk janë produkt i tregut të lirë, por produkt i aksesit të privilegjuar tek drejtuesit e shtetit, më shkoqur tek kryeministri, në roman i quajtur “Shefi”(nënkupto KM). Ata nuk u rritën përmes inovacionit, konkurrencës apo eficiencës, por përmes koncesioneve dhe PPP-ve të dyshimta, tenderëve të përsëritur pa garë reale, ligjeve dhe vendimeve të personalizuara, si dhe tolerimit fiskal dhe institucional

Kjo ka krijuar një shoqëri dhe ekonomi, ku suksesi dhe fitimi nuk varen nga aftësia për të prodhuar mallra dhe shërbime më mirë dhe më lirë, por nga afërsia me pushtetin.

II. Fundi i Ramës-shterim i një modeli qeverisjeje të mbështetur tek abuzimi dhe korrupsioni sistemik

Vepra “Oligarkët” e Vili Minarollit nuk synon neutralitet estetik, por ndërton një narrativë kritike, që e çmonton figurën e Shefit(KM), si simbol të një pushteti të personalizuar, të mbajtur nga oligarkët që i ka rreth vetes, të ndërtuar mbi imazhin, retorikën dhe kontrollin e narrativës publike.

Romani e paraqet “fundin” jo thjesht si rënie personale të Shefit, por si shterim të një modeli qeverisjeje, i cili mbështetet më shumë tek abuzimi me interesat dhe fondet publike, tek korrupsioni sistemik dhe tek spektakli, sesa tek institucionet.

Vlera e këtij romani qëndron në guximin për të trajtuar drejtpërdrejt një figurë aktuale të pushtetit dhe për ta vendosur atë në qendër të një analize letrare dhe politike. Autori shfrytëzon ironinë dhe demistifikimin, për të treguar se si pushteti, kur shkëputet nga llogaridhënia dhe realiteti social, fillon të prodhojë vetë kushtet e rënies së tij.

Në këtë kuptim, romani është më shumë një akt kritik, se sa një rrëfim klasik, duke i afruar kufijtë e tij të krijimit me ese-në politike dhe satirën sociale.

Romani “Oligarkët”, i veçantë në stilin dhe strukturën e tij, denoncon me forcë një tranzicion të kapur të shoqërisë shqiptare, ku demokracia formale mbulon një realitet të përqendruar pushteti dhe pasurie.

Vepra e bën këtë përmes ndërtimit të një sistemi narrativ ku pushteti është i shpërndarë mes aktorëve ekonomikë dhe politikë, ndërsa të gjithë i shërbejnë dhe përqendrohen në miklimet e tyre tek figura e drejtuesit të partisë në qeverisje dhe qeverisë, si mishërim i këtij sistemi.

Ky roman përfaqëson një letërsi që nuk kërkon vetëm të tregojë histori, por të ndërhyjë në debatin publik. Kjo vepër i jep romanit shqiptar një funksion kritik dhe dëshmues, duke e pozicionuar letërsinë si një hapësirë rezistence ndaj normalizimit të pushtetit, oligarkisë dhe manipulimit të realitetit politik, shoqër dhe ekonomik të vendit.

Edhe kur janë polemike apo të ashpra, romane të tilla si “Oligarkët” e Vili Minarollit fitojnë vlerë, pikërisht sepse refuzojnë heshtjen dhe neutralitetin dhe zgjedhin denoncimin, përballë një realiteti të kontestuar shoqëror.

Me këtë vepër, edhe pse të publikuar katër vite më parë, politikani dhe ambasadori ynë i shquar Vili Minarolli vjen, krahas vlerave të tjera të shumta të romanit, edhe si shkrimtar parashikues!

Ai ka parashikuar me largpamësi dhe thellësi fundin e afert dhe me turp të Shefit(KM), këtij autokrati të mbështetur vetëm nga sekti i tij dhe shpura e oligarkëve të shumtë rreth vetes, krijesa të panginjura për t’i rrëmbyer dhe akaparuar vendit çdo pasuri publike dhe çdo qindarkë të taksapaguesve shqiptarë.

Nga fundi i romanit, për fundin e Shefit -KM (nënkupto Ramës ), autori parashikon një dalje turpëruese për të, por pa u finalizuar me arrrestim , sepse arratiset dhe i shpëton drejtësisë, duke kërkuar azil politik në një vend aleat të Rusisë (ndoshta Serbi, apo Hungari, si Gruevski). Kjo, me objektivin për të shkuar nën suazën e Rusisë, ndërsa pjestarët e sektit grabitës Rama(ministrat e tij) ngecin në rrjetën e drejtësisë së re (edhe në roman, Shefi-Kryeministri mendon vetëm për vete-shikoni me vëmendje faqen 283 të romanit).

Autori, për të qenë korrekt me telashet e botimit, thekson se “Çdo ngjashmëri me ngjarje të caktuara a me persona konkretë është krejt e rastësishme“. Në fakt , nga leximi duket qartë dhe bukur se nuk është…

Faleminderit, shkrimtari Vili Minarolli!

Përmbytjet e 4-8 janarit 2026 po lënë pas vetes dhjetra shtëpi të shkatërruara, mijëra ha tokë bujqësore të mbuluara nga uji, biznese të paralizuara dhe mijëra qytetarë në pasiguri. Harta e permbytjes eshte rritur me here qe nga 4-5 janari, duke përfshirë, krahas Durrësit dhe Lezhës, edhe Shkodrën, Gjirokastrën e deri në Vlorë në gjithë zonën e Novoselës, si dhe në Fier (fshati Ferras dhe fshatrat përreth) zona përgjatë lumit Vjosa deri tek Ura e Novoselës.

𝗜. 𝗖𝗱𝗼 𝗱𝗿𝗲𝗷𝘁𝘂𝗲𝘀 𝗻𝗼𝗿𝗺𝗮𝗹 𝗱𝗼 𝘀𝗵𝗽𝗮𝗹𝗹𝘁𝗲 𝗴𝗷𝗲𝗻𝗱𝗷𝗲𝗻 𝗲 𝗳𝗮𝘁𝗸𝗲𝗾𝗲𝘀𝗶𝘀𝗲 𝗻𝗮𝘁𝘆𝗿𝗼𝗿𝗲, 𝗥𝗮𝗺𝗮 𝗷𝗼!

Në çdo vend normal, një situatë e tillë do të shoqërohej menjëherë me shpalljen e gjendjes së fatkeqësisë natyrore, me mobilizimin e emergjencave, transparencë mbi dëmet dhe aktivizim të mekanizmave ligjorë për ndihmë.

Në Shqipëri, qeveria e sektit Rama zgjodhi të mos e bëjë këtë. Kjo nuk është thjesht neglizhencë administrative. Është papërgjegjësi ekstreme politike dhe morale. Është mospërfillje ndaj gjendjes së rëndë të qytetarëve të tu!

Mosshpallja e gjendjes së fatkeqësisë nuk e ndryshon realitetin në terren. Ajo vetëm e fsheh atë nga statistikat, nga vëmendja publike dhe nga detyrimi ligjor për të vepruar. Pa këtë status, bashkitë mbeten pa fonde emergjente, fermerët pa kompensim, bizneset pa instrumente lehtësuese, ndërsa qindra familjet e prekura mbeten në mëshirë të ndihmave sporadike dhe premtimeve boshe. Shteti i Ramës, në vend që të jetë mburojë e qytetarit, u kthye në spektator të fatkeqësisë së tij.

Pavarësisht qeveritarëve të veshur me çizme për foto e propagandë, përmbytjet tregojnë të vërtetën pa filtra. Gjendja është realisht kritike, përtej çdo propagande, e cila po mundohet të shitet si marrje përgjegjësie. Pas 13 vitesh keqqeverisje nga sekti Rama, mungesë parandalimi dhe abuzimi me fondet publike, qytetarët e këtyre zonave përballen çdo vit me të njëjtin skenar: ujë në shtëpi, toka të shkatërruara, të mbjella të përmbytura, bazë materiale të shkatërruar dhe drejtues që shfaqen vetëm për kamera. Kanale të pa pastruara, argjinatura të lëna në harresë dhe reagimet pas dëmeve janë dëshmi e një dështimi të gjatë, jo e një fatkeqësie të papritur. Çizmet në baltë nga ana e drejtuesve nuk zëvendësojnë përgjegjësinë dhe as nuk e mbajnë ujin jashtë shtëpive të banorëve të këtyre zonave.

Partia Demokratike ka propozuar dhe ka lançuar shpalljen e gjendjes së fatkeqësisë natyrore, jo si një rrugë politike, por si një rrugë ekonomike dhe sociale, me qëllim mbështetjen reale të familjeve, pronës dhe bizneseve të prekura nga përmbytjet. Ky qëndrim mbështetet plotësisht në detyrimet ligjore dhe kushtetuese që shteti ka ndaj qytetarëve të vet, në situata emergjente dhe fatkeqësish natyrore.

Përmbytjet e fundit kanë shkaktuar dëme të rënda në banesa, bujqësi, blegtori dhe aktivitete ekonomike, duke e bërë të pamundur përballimin e situatës nga vetë qytetarët dhe nga pushteti vendor. Bashkitë janë lënë pa mjete financiare dhe pa mbështetje nga qeveria qendrore, ndërsa drejtuesit e tyre ndodhen të coroditur dhe të pafuqishëm përballë një emergjence që kërkon ndërhyrje të menjëhershme shtetërore.

Në këto kushte, ne, deputetët e opozitës në Kuvendin e Shqipërisë, vlerësojmë se janë përmbushur plotësisht kushtet dhe rrethanat e parashikuara në ligjin nr. 45/2019 “Për mbrojtjen civile” dhe në vendimin e Këshillit të Ministrave nr. 158, datë 17.03.2021, për shpalljen e gjendjes së fatkeqësisë natyrore. Konkretisht, kjo situatë kërkon shpalljen e gjendjes së fatkeqësisë natyrore në zonat e prekura, përfshirë qarqet Durrës, Lezhë, Elbasan, Shkodër, Gjirokastër, Vlorë dhe Fier.

Është e pakuptueshme dhe e pajustifikueshme arsyeja pse Këshilli i Ministrave nuk ka ndërmarrë ende këtë procedurë, duke krijuar pasiguri te qytetarët për mënyrën se si do të përballohen pasojat e kësaj fatkeqësie. Mosshpallja e gjendjes së fatkeqësisë natyrore pamundëson dëmshpërblimin e plotë dhe të drejtë të banorëve të prekur, dhe përbën një akt të rëndë papërgjegjshmërie institucionale.

Qëndrimi i Partisë Demokratike është i mbështetur qartë në Kushtetutë dhe në ligj, ku përcaktohet se Kuvendi ushtron kontroll parlamentar mbi çështjet e mbrojtjes civile dhe se Këshilli i Ministrave ka kompetencën dhe detyrimin të shpallë gjendjen e fatkeqësisë natyrore për një periudhë të përcaktuar, kur rrethanat e kërkojnë. Në këtë rast, këto rrethana janë të dukshme, të dokumentuara dhe të pamohueshme.

𝗜𝗜. 𝗡𝗲 𝘃𝗲𝗻𝗱 𝘁𝗲 𝘀𝗼𝗹𝗶𝗱𝗮𝗿𝗶𝘁𝗲𝘁𝗶𝘁 𝗱𝗵𝗲 𝘃𝗲𝗻𝗱𝗶𝗺𝗶𝘁 𝘀𝗼𝗰𝗶𝗮𝗹, 𝗥𝗮𝗺𝗮 𝘇𝗴𝗷𝗲𝗱𝗵 𝗯𝗿𝗮𝗸𝘁𝗶𝘀𝗷𝗲𝗻

Argumenti se “situata nuk e justifikonte” shpalljen e gjendjes së fatkeqësisë natyrore shtë i pabesueshëm, për këdo që pa dëmet në terren. Vendim mohues i Rams ishte një zgjedhje shpirtkazm politike: zgjodhi shmangien e përgjegjësisë financiare, zgjodhi të mos prishë narrativën dhe imazhin e rremë të zhvillimit dhe stabilitetit, duke iu larguar procedurave të prokurimeve emergjente në rastet e fatkeqësive natyrore dhe dëmshpërblimit 100 përqind të dëmeve.

Por qeverisja nuk është menaxhim imazhi; është mbrojtje e jetës, pronës dhe dinjitetit të qytetarëve. Por për këto vlera, Rama nuk pyet.

Pasojat e braktisjes së qytetarëve prej Ramës dhe mosveprimit të sektit të tij në pushtet janë të shumëfishta. Ekonomikisht, humbjet në bujqësi dhe infrastrukturë lokale do të përkthehen në ulje të prodhimit me miliona euro, në rritje kostosh dhe humbje të ardhurash për familjet më të prekura.

Institucionalisht, u dërgua një mesazh i rrezikshëm: ligji zbatohet selektivisht dhe emergjencat trajtohen sipas kalkulimeve politike, jo sipas nevojës reale. Kjo minon thellë besimin e qytetarëve tek shteti dhe tek vetë koncepti i solidaritetit publik.

Si pasojë janë shkaktuar dëme të konsiderueshme ekonomike dhe sociale në këto zona, duke prekur drejtpërdrejt jetesën dhe aktivitetin e banorëve. Në fshatin Bishan, situata paraqitet veçanërisht e rëndë, ku stallat blegtorale janë dëmtuar ndjeshëm, duke rrezikuar krerët blegtoral dhe vazhdimësinë e aktivitetit blegtoral. Përmbytjet kanë sjellë dëmtime serioze edhe në ushqimin e kafshëve dhe krerët blegtoralë, çka përbën një goditje të drejtpërdrejtë për ekonominë familjare të fermerëve dhe blegtorëve të zonës.

Njëkohësisht, janë evidentuar dëme të mëdha në të mbjella, fusha bujqësore dhe sera, të cilat përbëjnë burimin kryesor të të ardhurave për shumë familje. Humbja e prodhimit bujqësor jo vetëm që cenon sigurinë ekonomike të fermerëve, por ndikon edhe në zinxhirin e furnizimit dhe tregun lokal. Dëmet janë më të theksuara në zonën e fshatit Bishanit, ku përmbytjet kanë shkaktuar shkatërrime të konsiderueshme në sipërfaqe të gjera toke bujqësore.

Në Novoselë, situata paraqitet shqetësuese, pasi janë përmbytur 14 banesa, duke shkaktuar dëme materiale të konsiderueshme dhe duke vështirësuar kushtet e jetesës për familjet e prekura. Përmbytja e banesave ka sjellë humbje të orendive shtëpiake, pajisjeve elektroshtëpiake dhe mjeteve të tjera jetike.

Në këtë kontekst, është thelbësore që procesi i vlerësimit të dëmeve dhe dëmshpërblimit të jetë korrekt, i drejtë dhe transparent, duke reflektuar realisht nivelin e humbjeve të pësuara nga banorët. Një dëmshpërblim i drejtë është jetik për rimëkëmbjen ekonomike të familjeve të prekura, për rikthimin e aktivitetit bujqësor dhe blegtoral, si dhe për garantimin e kushteve minimale të jetesës. Çdo nënvlerësim i dëmeve do të thellonte më tej vështirësitë ekonomike dhe sociale të komunitetit, ndërsa një vlerësim i saktë dhe i ndershëm do të ndihmonte në rikuperimin dhe stabilizimin e situatës.

Për këtë arsye, kërkohet vëmendje maksimale nga institucionet përgjegjëse për vlerësimin objektiv të dëmeve dhe sigurimin e dëmshpërblimeve të drejta, në përputhje me realitetin në terren dhe nevojat reale të banorëve të prekur.

𝗜𝗜𝗜. 𝗥𝗮𝗺𝗮 𝗶 𝗹𝗮 𝗯𝗮𝘀𝗵𝗸𝗶𝘁𝗲 𝘃𝗲𝘁𝗲𝗺!

Pa shpallje zyrtare të fatkeqësisë, njësitë vendore u lanë të përballen me një barrë që tejkalon kapacitetet e tyre financiare dhe teknike. Kryetarët e bashkive u detyruan të improvizojnë, të rishpërndajnë buxhete të pamjaftueshme dhe të kërkojnë ndihmë. Ky është centralizim pa pikë përgjegjësi: qeveria mban vendimmarrjen, por ia lë kostot pushtetit vendor.

Si pasojë e përmbytjeve në këto zona, situata në terren ka nxjerrë në pah jo vetëm dëmet e mëdha materiale, por edhe mungesën e mbështetjes reale nga qeveria qendrore. Bashkitë janë lënë të përballen të vetme me një situatë emergjente, pa mjetet financiare, logjistike dhe institucionale të nevojshme për të përballuar pasojat e fatkeqësisë. Kjo ka krijuar një gjendje konfuzioni dhe pasigurie në nivel vendor, ku titullarët e bashkive ndodhen të coroditur dhe të hutuar, të paaftë për të ndërhyrë në mënyrë efektive për shkak të mungesës së fondeve dhe kompetencave reale.

Përballë kësaj gjendjeje, bashkitë nuk disponojnë fondet e nevojshme për të garantuar ndihmë emergjente, strehim, apo mbështetje për rikthimin e aktivitetit ekonomik.

Kjo situatë dëshmon qartë se përgjegjësia nuk mund dhe nuk duhet të bjerë mbi pushtetin vendor, i cili është i kufizuar në mjete dhe burime. Qeveria qendrore ka detyrimin ligjor dhe moral të ndërhyjë në raste emergjencash natyrore, duke siguruar fonde të mjaftueshme, koordinim institucional dhe mekanizma të qartë për vlerësimin dhe dëmshpërblimin e dëmeve. Lënia e bashkive vetëm në përballimin e kësaj situate përbën një shmangie të përgjegjësisë dhe një dështim në menaxhimin e krizave, nga ana e qeverisë qendrore.

Në këtë kontekst, është e domosdoshme që qeveria të marrë përgjegjësi të plotë, të angazhohet drejtpërdrejt në procesin e vlerësimit të dëmeve dhe të garantojë dëmshpërblime korrekte, të drejta dhe në kohë, në mënyrë që të mundësohet rimëkëmbja e familjeve të prekura dhe rikthimi i normalitetit në komunitetet e dëmtuara. Çdo vonesë apo neglizhencë e mëtejshme vetëm sa thellon pasojat ekonomike dhe sociale të kësaj fatkeqësie.

Më e rënda është dimensioni moral. Çdo familje që fjeti në shtëpi të lagura, çdo fermer që pa të shkatërrohet një vit punë, çdo biznes i vogël që mbylli dyert për ditë të tëra, mori një mesazh të ftohtë: “Nuk jeni prioritet!”. Në demokraci, ndjeshmëria ndaj fatkeqësive nuk është akt bamirësie; është detyrim kushtetues.

Ende ka kohë për shpalljen e menjëhershme të gjendjes së fatkeqësisë në zonat e prekura, me transparencë mbi kriteret dhe dëmet. Për një fond të posaçëm kompensimi për familjet, fermerët dhe bizneset e vogla, me procedura të thjeshtuara. Si dhe për një audit të pavarur të dëmeve dhe publikim të plotë tëtë dhënave. Si dhe për një plan rehabilitimi për infrastrukturën e ujërave, kanalet kulluese dhe mbrojtjen nga përmbytjet, jo vetëm për riparime kozmetike.

Por Rama nuk e ka këtë kohë. Koha e tij është vetëm për të vjedhur dhe abuzuar pasurinë dhe paratë e shqiptarëve.

Rama dhe sekti i tij mbajnë përgjegjësi të rëndë politike për vendimmarrjen që la mijëra qytetarë pa mbrojtje institucionale.Mosshpallja e gjendjes së fatkeqësisë pas përmbytjeve të 4-8 janarit 2026 nuk është një gabim teknik. Është një akt papërgjegjësie ekstreme që rëndon mbi qeverinë më të papërgjegjshme të historisë së pas diktaturës. Shteti ekziston pikërisht për momente të tilla: kur natyra godet, politika duhet të mbrojë. Çdo gjë tjetër është braktisje e pashpirt.

Urojmë që gjatë orëve të natës të mos ketë rritje të nivelit të ujit, duke shmangur përkeqësimin e mëtejshëm të situatës në zonat e prekura nga përmbytjet. Qëllimi kryesor është minimizimi i dëmeve për familjet, banesat, tokat bujqësore, blegtorinë dhe bizneset e vogla, të cilat tashmë janë goditur rëndë nga kjo fatkeqësi natyrore.

Shpresojmë që 9 janari të mos e gjejë të rënduar situatën, por me kushte më të stabilizuara dhe me ndërhyrje të menjëhershme dhe efektive nga institucionet përgjegjëse. Çdo rritje e papritur e ujit mund të thellojë humbjet ekonomike, të rrisë pasigurinë dhe të rrezikojë sigurinë e banorëve. Për këtë arsye, është thelbësore që qeveria qendrore dhe pushteti vendor të angazhohen maksimalisht, duke siguruar ndihma emergjente, koordinim në terren dhe vlerësim të drejtë të dëmeve.

Në këto kushte, shpallja e gjendjes së fatkeqësisë natyrore bëhet një instrument i domosdoshëm për të garantuar dëmshpërblimin e plotë dhe të drejtë për qytetarët e prekur, për rimëkëmbjen ekonomike të komuniteteve dhe për rikthimin e normalitetit në jetën e përditshme. Vetëm me ndërhyrje të shpejtë dhe vendimtare mund të parandalohet përkeqësimi i mëtejshëm i situatës dhe të mbrohet jeta dhe prona e banorëve.

Ne qëndrojmë të angazhuar për të ndjekur nga afër situatën dhe për të siguruar që çdo qytetar i prekur të marrë mbështetje të drejtë dhe në kohë, duke i dhënë prioritet jetës, sigurisë dhe rimëkëmbjes ekonomike të zonave të prekura. ‎

Imagjinoni për një moment që biznesi juaj të mos ketë asnjë tatim. Që pagat e punonjësve tuaj të përjashtohen nga të gjitha taksat për 10 vite. Që shteti t’ju paguajë për trajnimin e punonjësve tuaj. Që kontributet për sigurimet shoqërore të paguhen gjithmonë në nivelin e pagës minimale. Shtoni edhe regjimin fiskal që të gjitha mallrat, pajisjet dhe shërbimet tuaja të përjashtohen nga Tatimi mbi Vlerën e Shtuar(TVSH), nga taksa e ndikimit në infrastrukturë dhe nga taksat për pasuritë e paluajtshme dhe do të keni “kryeveprën” e zezë të sektit Rama, ose krye-vjedhjen teknologjike, të quajtur Parku Teknologjik Durana.

I. Durana, parajsa fiskale për kompanitë favorite të Ramës, që merrnin dhjetra milionë euro kontrata nga AKSHI!

Durana është një park teknologjik i rregjistruar në QKB më 20 shkurt 2025, pronë e Korporatës Shqiptare të Investimeve, entitet publik gjoja për zhvillimin e pronave publike, por çerdhe reale abuzimesh me ligjin dhe korrupsioni.

Baza ligjore për funksionimin e parkut është Ligji “Për krijimin, organizimin dhe funksionimin e parqeve teknologjike dhe shkencore” i vitit 2022. Me VKM Nr. 185 dt. 27.03.2024, sekti në qeverisje i dha Duranës një sipërfaqe prej 140.400 m2 në Xhafzotaj në Durrës, që do të përdoreshin për hapjen e këtij parku. Në këtë moment, Durana ende nuk kishte lindur, pasi regjistrimi zyrtar i saj u bë 11 muaj më pas, më 20 shkurt 2025.

Skandali i parë qëndron në faktin që, edhe pse kanë kaluar dy vite që nga koha kur Durana mori tokën nga shteti, dhe gati një vit nga momenti që u regjistrua, në Xhafzotaj të Durrësit, toka publike prej 140.400 m2 vijon të jetë djerrë!

Ligji i parqeve teknologjike i vitit 2022, në Nenin 12 të tij e përcakton qartë se transferimi i një veprimtarie ekzistuese në territorin shqiptar në parkun teknologjik dhe shkencor, me qëllim kryesor përfitimin e lehtësive të parashikuara në këtë ligj, është i ndaluar.

Çdo transaksion, që në thelb rezulton në transferimin e veprimtarisë ekonomike sipas përcaktimit të mësipërm, është i ndaluar. Ky ligj, njëlloj si dhe ligji për procedurat tatimore, e ndalojnë që një biznes ose ortakë në një biznes, ta rishpikin veten, të përfaqësuar në një tjetër emër tregtar, por me aktivitet të ngjashëm vetëm për të shpëtuar nga detyrimet fiskale.

Kjo ka ndodhur me kompanitë kryesore të zhvillimit të softwerëve në Shqipëri, klientë të afërt të Ramës dhe të “kopshtit” të tij personal të abuzimeve dhe korrupsionit, Agjencisë Kombëtare të Shoqërisë së Informacionit, AKSHI-t famëkeq tashmë. Vetëm një kompani, e rregjistruar me një emër tjetër në park, ka marrë 60 milionë euro nga një tender sekret i AKSHI-t!

Kështu, 53 kompani u bënë pjesë e “DURANA Tech Park”, me një rregjistrim të thjeshtë prej 50 eurosh, duke përfituar lehtësirat fiskale të përshkruara më sipër, në një kohë kur paralelisht konkurrentët e tyre në sektor paguanin 15% tatimin mbi fitimin, përfshirë edhe detyrimet fiskale të tjera.

Rama lejoi, në mos e bashkë-ideoi vetë, që “Durana” të shpallej zonë e lirë për zhvillimin e teknologjisë, me status të posaçëm ligjor dhe fiskal, ndërkohë që kompanitë e regjistruara si përdoruese në të përfitonin përjashtime të gjera nga taksat dhe kontributet, edhe pse asnjëra prej tyre nuk ndodhej në tokën djerrë të Xhafzotaj të përcaktuar me VKM si vendndodhja e parkut teknologjik, në kundërshtim të hapur me legjislacionin në fuqi.

II. Durana, kjo parajsë fiskale në erë, e ngrirë dhe pa gjurmë

Sot nuk ka më asnjë gjurmë nga projekti “Durana Tech Park” në faqen zyrtare të Korporatës së Investimeve Shqiptare, një kompani publike që mbahet nga taksat e shqiptarëve dhe që e ka detyrë parësore transparencën e plotë. Çdo informacion mbi projektin “Durana Tech Park” është fshirë nga faqja e Korporatës, pa asnjë njoftim apo shpjegim publik.

E projektuar si qendër inovacioni dhe kërkimi dixhital, çdo ditë që kalon Durana po shërben si një strehë, parajsë fiskale për klientët favoritë të Ramës, që janë furnizuar nga kontratat publike.

Parku Teknologjik “Durana” u promovua si një nga projektet më ambicioze për zhvillimin e inovacionit, teknologjisë dhe industrive me vlerë të shtuar në Shqipëri. I paraqitur si hapësirë për start-up-e, kompani teknologjike, qendra kërkimore dhe shërbime digjitale, ai u shpall si simbol i kalimit nga ekonomia tradicionale drejt ekonomisë së dijes.

Deri tani, procedurat e përzgjedhjes së operatorëve dhe përdoruesve të parkut nuk janë shoqëruar me publikim të plotë të kritereve. Nuk ka qartësi mbi kushtet e kontratave, kohëzgjatjen, detyrimet financiare dhe përfitimet reale për shtetin. Me Duranën, rregjistrimi në të është vënë në shërbim të interesave të kufizuara private, pa një proces real konkurrues.

Një pjesë e mirë e aktiviteteve të kompanive të rregjistruara në “Durana” nuk përputhen me konceptin e një parku teknologjik. Në vend të kompanive të teknologjisë së avancuar, R&D, start-up-eve dhe inkubatorëve, janë futur aktivitete që kanë karakter të thjeshtë tregtar apo logjistik.

Mungon ekosistemi i inovacionit: laboratorë, qendra kërkimore, bashkëpunim me universitete, programe inkubimi dhe akselerimi. Kjo e kthen projektin nga një qendër zhvillimi teknologjik, në një zonë virtuale biznesi të zakonshëm, por me privilegje dhe trajtim të veçantë. Praktikisht, në kopshtin personal të abuzimeve të Ramës.

Statusi i Duranës si park teknologjik u përdor si “strehë fiskale” për kompani që nuk kanë aktivitet real teknologjik, ndërsa mungesa e monitorimit krijoi hapësira të gjera për evazion fiskal dhe konkurrencë të pandershme ndaj bizneseve që operojnë jashtë parkut.

Një park teknologjik matet nga rezultatet. Nga sa start-up-e janë krijuar, sa vende pune me kualifikim të lartë janë hapur, sa projekte inovative janë zhvilluar dhe sa bashkëpunime me universitete dhe qendra kërkimi janë realizuar. Asgjë e tillë nuk ka ndodhur me Duranën, pasi sektit Rama nuk i interesonte inovacioni dhe aplikimet shkencore, por vetëm zhvatja, evazioni fiskal dhe korrupsioni.

Ligji i parqeve teknologjike i vitit 2022 dhe dy VKM-të përkatëse janë në grupin e akteve ligjore të qepura me porosi nga sekti Rama në qeverisje, për të stimuluar korrupsionin tek klientët e tij.

Pezullimi më 13 janar 2026 i fondeve të Bashkimit Europian për projektet e qeverisjes digjitale në Shqipëri nuk është një keqkuptim teknik, as një incident i zakonshëm burokratik, pavarësisht qe qeveria e mbulon dhe nuk e bën publik njoftimin që ka marrë nga Brukseli, lidhur me arsyet e pezullimit. Ky veprim është një sinjal politik i qartë dhe i rëndë: Europa e Bashkuar ka vendosur të ndalë mbështetjen për një model digjitalizimi publik në Shqipëri, i cili po zhvillohet pa transparencë, me tendera të AKSHIT të dyshuar seriozisht për abuzim dhe korrupsion galopant, duke sfiduar demokracinë dhe shumë larg nga llogaridhënia institucionale.

Në këtë sfond të errët, Parku Teknologjik “Durana” duhej të ishte një pikë kthese për ekonominë shqiptare, një qendër e inovacionit, teknologjisë dhe punësimit cilësor. Në vend të kësaj, Rama dhe sekti i tij ngritën një çerdhe tjetër korrupsioni, evazioni fiskal dhe abuzimi.

“Durana” është sot një tjetër shembull mjeran i projekteve “strategjike” që përfundojnë si përfitim për ata të paktë rreth Ramës dhe zhgënjim i thellë dhe i hidhur për taksapaguesit shqiptarë dhe për interesin publik të zhvillimit teknologjik të vendit.